Ya bir yerden ayrılıyorsundur ya da birinden. Ya da bir yere, birine kavuşacaksındır. Gidersin otogara, bekler durursun otobüs gelsin bir an önce yerleşeyim diye. Yolcu edenlerle vedalaşır ya da birini yolcularsın.

Göremedim ki güleryüzlü bir çalışanı bu terminallerde. Samimiyetsiz samimilikleri her daim göze çarpıyor. Cebini boşaltmaya çalışanlar her yerde.

Yolculuğa çıkacaksam çok önceden hazırlanmayı hiç sevmem. Mümkünse 1 saat öncesinde hazır olayım. 5 dk kala da terminalde olsam yeter benim için. Bu yüzden kimbilir kaç defa strese soktum anne babamı “ya bir aksilik çıkarsa” kısmını es geçtiğimden. Hele bir de benim gibi en az 12 saat yolculuk yapacaksanız o yolculuğun hazırlıklarla 20 saate çıkmasına dayanamazsınız. Yolculuk bittikten sonra yorgun argın otobüsten inip gideceğim yere doğru yol almak en son işkencem. Ne õncesini severim bu işin ne sonrasını. Bu yüzden terminale kadar gitmekten korkup uğurlamadıklarım, karşılamadıklarım da oldu. Geriyor beni napayım.

O kadar olumsuz şeyin aksine yolculuk yapmaya da bayılırım. Sırt çantama eşyalarımı tıkıştırır otobüste en ufak bir şeye ihtiyaç duymam. Müzik dinlediğim, karikatür dergisi ya da kitap okuduğum, film izlediğim belli saatlerim vardır.

Nerden esti bunlar derseniz de memleketten yollanan bağlamamı almaya İzmir otogarına geldim. Ayak basar basmaz stres bastı zaten beni. Koşuşturan tipler, bağırışan yazıhaneciler, taşıyalım mı abiciler, kurtlar vadisini izleyenler, uyduruk yiyecekleri 10 katı fiyata satan büfeciler. Ortalarında da elinde telefon bloga yazı yazmaya çabalayan ben. Yazı bitsin kitap okumaya devam. Yolculuğa çıkmasam bile terminale her daim hazırlıklı gelirim ben =)

Bu arada 3 adet pişmaniye 5 tl imiş. Var mı isteyen?