Lise yıllarındaydım Pardus’u ilk denediğimde. Çok güzel bir tecrübeydi benim için. Bilgisayara olan merakımdan dolayı da bu projenin içinde yer almayı o zamandan istiyordum, bunun için ne yapmam gerektiğini o zamanlar için bilemesem de. Üzerinden 4-5 sene geçti ve geçtiğimiz yaz Pardus’ta stajyer olarak bulundum. İstediğim olmuştu ve hayatımın en güzel zamanlarından biriydi. Her ne kadar zaman ayıramadığım için katkılarımı devam ettiremesem de her zamanki gibi uzaktan takip sürecindeyim. Durumlar nasıl mı? Bence hiç de iç açıcı değil.

Genelde güldürürler en başta. Daha sonra sizin için ne kadar çok anlam içerdiğini görürsünüz. Yazan çizen aslında sizin için yaratmıştır. Kendinizden çok şey bulursunuz. Gülmelerin ardından derin düşüncelere dalarsınız, bazen de sonrasında gözyaşları..

Her yerde karşımıza çıkan birkaç karikatür. Fakat benim için yerleri ayrı. Son karikatür zaten çocukluğumun özeti =)

Resimlerin büyük hallerini görmek için üzerlerine tıklayınız.

Ya bir yerden ayrılıyorsundur ya da birinden. Ya da bir yere, birine kavuşacaksındır. Gidersin otogara, bekler durursun otobüs gelsin bir an önce yerleşeyim diye. Yolcu edenlerle vedalaşır ya da birini yolcularsın.

Göremedim ki güleryüzlü bir çalışanı bu terminallerde. Samimiyetsiz samimilikleri her daim göze çarpıyor. Cebini boşaltmaya çalışanlar her yerde.

Kendi önümüzde iki seçeneğiz.

Kararlarımızı etkileyenlerin hep çevresel etkenler olduğunu söyleyip başkalarına ve en önemlisi kendimize mazeret sunan kişileriz. Yapmak istediklerimizi başkaları istemiyor diye mi erteledik ya da yapmaktan vazgeçtik hep? Yoksa aslında yeterince istemiyor muyduk? Ya da ne istediğimizden emin mi değildik?

Daha sonra pişmanlık duyduğumuz kararlarımızı zamanında biz vermemiş miydik? Belki kararlarımızı almada her zaman özgür değiliz. Hatta kimimiz başkalarına bağlı yaşıyor kararlarında. Mazeretlerin geçerli olduğu tek nokta da bu belki de. Tabi buna sığınanlarımız da çok. Kendimize suç atmayı pek sevmediğimizden olsa gerek.

Aklımda çözmem gereken bir soru var. Çizebileceğim iki farklı yol. Neye göre karar vereceğimi bilmiyorum. Her seçeneği tek tek deneyemeyeceğim için vereceğim kararın doğru ya da yanlış olduğunu bilemem. Bilmem için seçeceğim yolun sonuçlarını önceden görebilmem gerekirdi. Ama henüz öyle bir yetenek de kazanmadım. Tek yapabileceğim gerçekten istediğim yolu bulup o yoldan gitmek.

Kendi önümde iki seçeneğim..

Stajla geçen İstanbul dolu bir yazın ardından anladım ki okul bugün başlamış =)

Ev arama işkencesiyle geçen birkaç günden sonra geçen hafta yeni evime yerleşebildim.

Okula teslim edilmesi gereken belgeler, ders kaydı, tez işleri derken tatilin son haftası da bitmiş zaten.

Okul dersleri, iş, tez, dil sınavları, ALES’le uğraşırken mezun olduktan sonrasını düşünmekle geçecek son sene beni bekliyor.

Son sene de sorunsuz bir şekilde biter ve finish’i görürüz umarım =))

2 haftalık bir tatilin ardından yazmaya fırsat bulabildim yazıyı. Pardus 2011 yaz stajım 15 Temmuz’da bitti. Stajımdan, önceki yazılarımda da belirttiğim gibi fazlasıyla memnun kaldım. Keşke daha uzun sürebilseydi =)

Staj süresince üzerinde çalıştığım kurulumda güncelleme odaklı projeyi tam olarak bitiremedim. Projede kurulum aşamasında güncellenecek paketlerin belirlenerek indirilmesini sağlayabildim. Kurulum bittiğinde ise indirilen güncellemelerin yüklenmesi gerekiyor. Bu aşama ile uğraşırken staj sürem bitti ve bir süredir bakamıyorum projeye.

Zaman buldukça proje ile ilgilenmeye devam edeceğim. Staj süresince severek uğraştığım ve bitirmeyi istediğim bir proje oldu. Sorun yaşadığım noktalarda yardımlarını esirgemeyen başta mentorum Onur Küçük’e ve diğer geliştiricilere çok teşekkür ederim.

Staj dönemi öncesinde ve staj süresince tüm işlerimizle ilgilenen koordinatörümüz Renan Çakırerk’e yardımlarından ve tavsiyelerinden dolayı ayrıca teşekkür ederim.

Ağustos dönemi stajyerleri sanırım bugün başladılar stajlarına. Onların da stajlarının güzel geçmesi ve bol bol yazı yazmaları dileklerimle.