Takip edenler bilirler Tübitak’ta olan biteni. Gelişmelerden biri de Bilim Kurulu’na Adnan Dalgakıran’ın atanması. Kendisinin twitter’da yazdıkları çok acı değil mi?

Eğitimle ilgili bu düşüncelere sahip kişi kimdir derseniz özgeçmişine buradan ulaşabilirsiniz (Dikkat İngilizce biliyormuş!): Adnan Dalgakıran

Daha olup biten çok şey var. Benim mantığıma hiç uymayan şeyler çoğu da. Google’da ya da ekşide birkaç aramayla ulaşabilirsiniz bu haberlere. Gerçi artık kimse rahatlıkla haber yayınlayıp görüşlerini dile getiremiyor orası ayrı!

Beni bu yazıyı yazmaya iten ise Zeki Bildirici’nin bugünkü isyanıdır (bana göre) : Yeni Yıl Haşlaması…!

Pardus projesi bir değişim süreci içerisinde. Nasıl mı? Bilen yok, tahmin yürüten çok. Resmi bir açıklama yapılamıyor, yasaklardan olsa gerek. Geliştiriciler projeden bir bir ayrılıyorlar, son ayrılık haberlerinden biri de proje yöneticisi Erkan Tekman’dan geldi. Devrim Arabaları filmini alıntılayarak bir veda yazısı yazmış kendisi : Benzin Bitti Paşam…

Çalışanlardan kimisi kendi istediği için ayrıldı, kimisi ayrılmak zorunda bırakıldı, kimisi ise resmen sürüldü. Bu arada hiçbiri resmi açıklama değil! Ama anlayan anlıyor işte.

Asıl konu ise trollerin proje üzerindeki etkisi. Bu kısmı Zeki Bildirici güzelce işlemiş. Ben de değineceğim birkaç noktaya.

“Pardus’un özgürlüğü tartışılır!”. Tamam kabul tartışılabilir doğaldır; fakat bunu söyleyenlerin kaçı kendi tanımlarına uygun özgür işletim kullanıyor ki (Özgür Dağıtımlar)? Herkes için geçerli değil tabi ki; ama çoğu kişinin tek amacı b*k atmak! Köstek olmayı, kötü yönde eleştirmeyi çok seven ve bunu çok iyi yapabilen insanlar var hep çevremizde. Kendi yaptıklarına bakmadan sadece başkalarının davranışlarını eleştirenler…

“Pardus geliştiricileri halkın “helal” parasını sömürüyorlar!”. Tek amaçları da buydu zaten! Microsoft çözümlerini kullanmak herkes için çok daha karlı değil mi? Ülkendeki kamu kuruluşlarında kullanılan her bir makinedeki işletim sistemi ve diğer uygulamalar için bir tekele para aktarmak nasıl daha uygun geliyor ki? Başka bir dağıtım kullanılsaydı, Pardus sıfırdan yazılmak zorunda mıydı? Değildi elbette; fakat projenin amaçlarına daha uygun olduğu için böyle bir yol seçildi bence, kime neye zararı var ki? Sadece çamur atmak için daha bir sürü gerekçe var ortalıkta.

Görüşüm Pardus’u sonuna kadar savunmak üzerine kurulu değil elbette. Sürekli farklı bir dağıtım deneyen ve biri üzerinde ısrarcı olmayan biriyim. İsyanım, senelerdir bir şekilde alakalı olduğum bir projede yaşananlara, üzerindeki baskılara, ağır eleştirilere. Doğruları kadar yanlışları da olsa bir şeye köstek olmadan önce destek olmayı denesek keşke? Pardus’u sevmeyebilirsiniz, doğaldır. Felsefesi, amaçları, yapılanlar size uymuyor olabilir. Fakat asılsız suçlamalarla bir şeyi karalamak ne kadar doğru ki? Mantıklı açıklamalarınız varsa, bunlara kimse bir şey demez zaten.

İsyanım, büyük bir kitlenin saygınlığını kazanmış bir bilim kurumunun son zamanlarda bu denli yıpratılmasına. Saçma sapan atamalarla, işten çıkarmalarla belli amaçlar doğrultusunda böyle bir kuruma farklı yön vermeye çalışılması üzücü! Rahatça da sövemiyoruz, istediğimiz gibi yazabilelim her düşüncemizi. Belli olmaz sonra, birilerinin düşüncelerini beğenmiyoruz dedik diye alıverirler içeri!

“Pardus şöyle ama, böyle şeyler yapıyor, bu bu yüzden var olmamalı” diyenler çıkacak. Görüşlerinize saygımız sonsuz; ama bir şeyi yıkmadan iyileştirmeyi deneyelim ilk önce, he?

Her yerde karşımıza çıkan birkaç karikatür. Fakat benim için yerleri ayrı. Son karikatür zaten çocukluğumun özeti =)

Resimlerin büyük hallerini görmek için üzerlerine tıklayınız.

Göremedim ki güleryüzlü bir çalışanı bu terminallerde. Samimiyetsiz samimilikleri her daim göze çarpıyor. Cebini boşaltmaya çalışanlar her yerde.

Yolculuğa çıkacaksam çok önceden hazırlanmayı hiç sevmem. Mümkünse 1 saat öncesinde hazır olayım. 5 dk kala da terminalde olsam yeter benim için. Bu yüzden kimbilir kaç defa strese soktum anne babamı “ya bir aksilik çıkarsa” kısmını es geçtiğimden. Hele bir de benim gibi en az 12 saat yolculuk yapacaksanız o yolculuğun hazırlıklarla 20 saate çıkmasına dayanamazsınız. Yolculuk bittikten sonra yorgun argın otobüsten inip gideceğim yere doğru yol almak en son işkencem. Ne õncesini severim bu işin ne sonrasını. Bu yüzden terminale kadar gitmekten korkup uğurlamadıklarım, karşılamadıklarım da oldu. Geriyor beni napayım.

O kadar olumsuz şeyin aksine yolculuk yapmaya da bayılırım. Sırt çantama eşyalarımı tıkıştırır otobüste en ufak bir şeye ihtiyaç duymam. Müzik dinlediğim, karikatür dergisi ya da kitap okuduğum, film izlediğim belli saatlerim vardır.

Nerden esti bunlar derseniz de memleketten yollanan bağlamamı almaya İzmir otogarına geldim. Ayak basar basmaz stres bastı zaten beni. Koşuşturan tipler, bağırışan yazıhaneciler, taşıyalım mı abiciler, kurtlar vadisini izleyenler, uyduruk yiyecekleri 10 katı fiyata satan büfeciler. Ortalarında da elinde telefon bloga yazı yazmaya çabalayan ben. Yazı bitsin kitap okumaya devam. Yolculuğa çıkmasam bile terminale her daim hazırlıklı gelirim ben =)

Bu arada 3 adet pişmaniye 5 tl imiş. Var mı isteyen?

“Popüler Kültürün pençesine takılmış ve hiçbir şey olmamış gibi hayata devam edebilecek birinin hayatta kalma mücadelesi.”

Bir de Michael Jackson’ın Beat It şarkısına yapmış olduğu güzel bir uyarlamayı paylaşayım, konudan bağımsız olarak. Just Pide :

Videolarının paylaşıldığı yer de burası : neşelifikirler

Paragraf Ender Helvacıoğlu’nun Cahit Arf ile yaptığı söyleşiden alıntıdır.

Bir insanı yaptıklarından dolayı cezalandırmak ona yaptıklarının “kötü” olduğunu öğretebilir mi? Yoksa yaptıklarının sonucunda nasıl bir durumda olacağını mı gösterir sadece? Kısacası korkutulur bu kişi. “Doğru” olanın öğretilmesi yerine cezalandırma yoluna gidilir. Tabi ki burada kötü ve doğru kavramlarının herkes için aynı şeyi ifade etmeyeceği söylenebilir. Bir toplumun belli kuralları olduğunu varsayarsak, bu kuralları çiğneyen, kuralların işlemesini aksatan bireyler cezalandırılır. “Akıllanmaları” için. Peki akıllandırmak nasıl oluyor da bireye yapması gerekeni öğretmek, bireyi eğitmek yerine onu kötü bir duruma sokmak şeklinde oluyor?

Kendi toplumumuzda da suç işleyen birini gördüğümüzde asın, kesin bunları, böyleleri yaşamasın demiyor muyuz? Kesin yargılarla kendi bildiklerimizin doğru olduğunu düşünerek, bizim gibi düşünmeyip hareket etmeyenleri kötü bir halde görmeyi istemiyor muyuz? Bu noktada önemli olanın insan olmadığı, genellikle toplumun belli dayatmalarla koyduğu kuralların önemli olduğu gözüküyor.

Farklı görüşlere davranışlara saygılı olabilmeyi öğrenmek gerekiyor. Bize doğru gelenlerin başkalarına/başka toplumlara yanlış gelebileceğini göz önüne alırsak “kesin doğru” diye bir şey olmadığını da görürüz. Ben olgusunu aşabilmek ondan sonra da insanların milletlerden daha önemli olduğunu anlayabilmek gerek. Bir insan olarak kavramlardan çok insanlara önem vermemiz gerekmez mi?

Kararlarımızı etkileyenlerin hep çevresel etkenler olduğunu söyleyip başkalarına ve en önemlisi kendimize mazeret sunan kişileriz. Yapmak istediklerimizi başkaları istemiyor diye mi erteledik ya da yapmaktan vazgeçtik hep? Yoksa aslında yeterince istemiyor muyduk? Ya da ne istediğimizden emin mi değildik?

Daha sonra pişmanlık duyduğumuz kararlarımızı zamanında biz vermemiş miydik? Belki kararlarımızı almada her zaman özgür değiliz. Hatta kimimiz başkalarına bağlı yaşıyor kararlarında. Mazeretlerin geçerli olduğu tek nokta da bu belki de. Tabi buna sığınanlarımız da çok. Kendimize suç atmayı pek sevmediğimizden olsa gerek.

Aklımda çözmem gereken bir soru var. Çizebileceğim iki farklı yol. Neye göre karar vereceğimi bilmiyorum. Her seçeneği tek tek deneyemeyeceğim için vereceğim kararın doğru ya da yanlış olduğunu bilemem. Bilmem için seçeceğim yolun sonuçlarını önceden görebilmem gerekirdi. Ama henüz öyle bir yetenek de kazanmadım. Tek yapabileceğim gerçekten istediğim yolu bulup o yoldan gitmek.

Kendi önümde iki seçeneğim..

Ev arama işkencesiyle geçen birkaç günden sonra geçen hafta yeni evime yerleşebildim.

Okula teslim edilmesi gereken belgeler, ders kaydı, tez işleri derken tatilin son haftası da bitmiş zaten.

Okul dersleri, iş, tez, dil sınavları, ALES’le uğraşırken mezun olduktan sonrasını düşünmekle geçecek son sene beni bekliyor.

Son sene de sorunsuz bir şekilde biter ve finish’i görürüz umarım =))

Staj süresince üzerinde çalıştığım kurulumda güncelleme odaklı projeyi tam olarak bitiremedim. Projede kurulum aşamasında güncellenecek paketlerin belirlenerek indirilmesini sağlayabildim. Kurulum bittiğinde ise indirilen güncellemelerin yüklenmesi gerekiyor. Bu aşama ile uğraşırken staj sürem bitti ve bir süredir bakamıyorum projeye.

Zaman buldukça proje ile ilgilenmeye devam edeceğim. Staj süresince severek uğraştığım ve bitirmeyi istediğim bir proje oldu. Sorun yaşadığım noktalarda yardımlarını esirgemeyen başta mentorum Onur Küçük’e ve diğer geliştiricilere çok teşekkür ederim.

Staj dönemi öncesinde ve staj süresince tüm işlerimizle ilgilenen koordinatörümüz Renan Çakırerk’e yardımlarından ve tavsiyelerinden dolayı ayrıca teşekkür ederim.

Ağustos dönemi stajyerleri sanırım bugün başladılar stajlarına. Onların da stajlarının güzel geçmesi ve bol bol yazı yazmaları dileklerimle.

Son yazdığım yazıdan sonra geçen 1.5 haftada üstlendiğim proje üzerinde çalıştım. Daha önce bahsettiğim gibi çalıştığım proje “Pardus’un kurulum yapması aşamasında güncellemeleri de yapabilmesi” ydi. Projenin zaman zaman kapsamı değişti; fakat genel manada konusu az önce özetlediğim gibi.

Proje için geçen hafta daha çok, kurulum yapılan dvd’deki depo bilgisi ile güncel depo bilgisinin karşılaştırılmasıyla uğraştım. Aradaki farkları bularak hangi paketlerin güncellenmesi gerektiğini buldum ve birkaç sürüm üzerinde denediğimde başarılı sonuçlar aldım.

Bu hafta ise daha çok Yalı ile ve yaptığım “parser” ı kullanarak kurulum sırasında güncellenecek dosyaların indirilmesiyle uğraştım. Sürekli kurulum aşamasını denemem gerektiğinden dolayı Pardusman’ı da kullanarak, üzerinde sürekli oynama yaptığım Yalı’nın değiştirilmiş haliyle kurulan dvd iso’su oluşturup bunun üzerinden kurulum yapmayı denedim.

Yaptığım kadarıyla şu an için kurulum sırasında güncellenecek dosyaları indirmeyi başarabildim. Yarın, kurulum bittikten sonra güncellemelerin yüklenmesini bitirmeye çalışacağım. Üzerinde uğraşmam gereken belli kısıtları aştıktan ve görsel düzenlemeleri de yaptıktan sonra umarım projeyi güzel bir noktaya getirebileceğim.

Kalan 2 günü iyi değerlendirmek lazım. Staj bitiminde uzuuuun bir yazı ile görüşme üzere =)

Dolu dolu geçen ilk haftadan sonra ikinci hafta staj projelerinin atanmasıyla başladı. Üzerinde çalıştığım proje Pardus kurulum süreci ile alakalı. Pardus’un kurulum sırasında güncelleme de yapabilmesiyle uğraşıyorum. Kurulum yapılan sürümün güncel deposuna ulaşıp gerekli güncellemelerin kurulum sırasında indirilip kurulması diyebilirim. Umarım sonucunda başarılı olurum ve proje hayata geçer.

Proje için bu hafta Pisi Api’lerini inceledim ve kurulum yapılan dvd ile güncel deponun karşılaştırmasıyla alakalı metodlar yazdım. Projenin yetişmesi ve sağlıklı ilerlemesi açısından, bu hafta daha da yoğunlaşmam gerek.

Stajı da yarılamış bulunduk böylece. Kalan iki hafta ilk iki hafta gibi güzel geçer umarım =)